روز نو شتـــــــــــــــ

دور از همه چیز، یه پناهگاه امن ...

دور از همه چیز، یه پناهگاه امن ...

‎میخوام بنویسم از همه چیز.از کارهایی که انجام میدم ،هدفهام ،روز مرگیام ،کتاب هایی که میخونم، از عقایدم ، از فیلمها،از اتفاقای روزانم ،از هرچی که تو ذهنم میاد، حتی عکسهام .میخوام تمرین کنم و نترسم از بیان کردن .از قضاوتها و تفکراتی که ممکنه در موردم بشه.میخوام بنویسم از راهی که پیش رومه از امروزم ،که هم بدونم کجا میخوام برم و هم یه جایی ثبت بشه برای وقتهایی که ممکنه از یادم بره. همیشه با اسم ناشناس بودم.درسته یه چیزاییو نمیتونم بنویسم اما تصمیم گرفتم واقعی باشم.

‎خیلی چیزا تغییر میکنه .خیلی چیزا تو عمل باید نشون داده بشه اگه نشد گفتنشم هیچ فائده ای نداره و کاری که انجام ندادی رو جبران نمیکنه...
‎احساس میکنم نوشتنش اشتباست.نوشتن این که همه چی از کجا شروع شد.واسه همین تغییر دادم. تا شرمنده نشم.اگه دوباره نفهمم که کارم اشتباست.
.
‎ما مست از سخنانی هستیم که هنوز به فریاد در نیاورده‌ایم
‎مست از بوسه‌هایی هستیم که هنوز نگرفته‌ایم
‎از روزهایی که هنوز نیامده‌اند
‎از آزادی که در طلبش بودیم
‎از آزادی که ذره‌ذره به دست می‌آوریم

‎پرچم را بالابگیر تا بر صورت بادها سیلی‌بزند
‎حتی لاک‌پشت‌ها هم هنگامی که بدانند به کجا می‌روند زودتر از خرگوش‌ها به مقصد می‌رسند"

‎یانیس ریتسوس

58 : شبانه

از اونجایی که خیلی خوش شانسم امشب بارون گرفت اصلا نمیدونم جریان چیه تا من تستمو میزنم میخوام ادامش بدم که بهتر بشه در های رحمت الهی باز میشه بازم شکر میمیرم واسه بارون اما نرفتم عکاسی.بابا بیرون بود اومد خونه گفت داره بارون میاد مخوایی بری عکاسی پاشو با ماشین ببرمت گفتم نه دیگه خودم میرم حالا مگه چقدره ؟خب ظاهرا زیاد بود گفتم ولش کن صبح پا میشم میرم دوباره.بابا گفت میبرمت منم از خدا خواسته که تنها نرم اون موقع صبح بیرون دیروز تکو توک ماشین رد میشدو آدم بود باز کسی نباشه خیال ادم راحته اینجوری یه بخشی از هواس پرت خوف فضاست :) .حالا از ساعت ده من دارم زور میزنم بخوابم. اما مگه خوابم میبره از این دنده رو اون دنده. تو کانال کلهر آدرس یه اجراشو تو یوتیوب بود گذاشت رفتم گشتو گذار اونجا.که به آهنگ با من صنما رسیدم.آخ خدا آخه چقدر خوبی تو.خب تو یوتیوب نمییشد دان کنم اما رفتم آپارات دانلود کردم .آدرسش اینجاست روی هر کدوم خواستین کلیک کنین =»  آپارات     یوتیوب

حالا این تو گوشمه وو دارم تو خیال پرسه میزنم.به همه چی و همه کس فکر میکنم.به ادم قبلی که بودم.به الانم.به آیندم.به این که چیشد که این شد به این که با تمام اتفاقهای که برام افتاد با تمام چیزی که از دست دادم چی بدست اوردم.یعنی من کاری نکردم من نمیدونستم از همه جا بی خبر بودم .بهم فهموند بهم یاد داد من که نمیدونستم. روز اولو یادمه حتی نمیتونستم حرف بزنم گوشم عفونت کرده بود سرما خورده بودم  بیشتر از لب خونی میفهمیدم چی باید بشنوم که خب اینقدر حول بودم اینو فراموش کردم. جلوی جلو هم نشسته بودم و خب خیلی هم میترسیدم حرف زیاد شنیده بودم اما من میخواستم تو اون کلاس باشم هرچند که یه عده مخالفشو میخواستن .چه اهمیتی داشت من هیچ پیش زمینه ای نداشتم یادمه اولش باید خودمونو معرفی میکردیم سوال پرسیدن اولیشو جواب دادم دومیو نمیشنیدم چند بارم تکرار کردن  اخرسر گفتم گوشم عفونت کرده درست نمیشنوم اما بازم تمرکز نداشتم زهرا از پشت گفت استاد حکمی تازه فهمیدم چی باید میگفتم استاد درس تاریخچه.از دست خودم عصبی بودم.بقیه راحت حرف میزدن یعنی من فکر میکردم که میزنن از استاد ترم قبلمون  پرسیدن من تته پته میکردم گفتم من نمیتونم درست حرف بزنم خیلی خوب بلد نیستم مثل بقیه حرف بزنم گفتن بقیم بلد نیستن خیلی خوب حرف بزنن.کم کم یادمیگیرین .اون روز کلاس تموم شد آخرش گفتن رو تو باید کار کنم یا رو تو باید کار بشه لعنتی چرا باید این جمله رو دقیقشو یادم نیاد من نفهمیدم برا چی اینو گفتن فقط خجالت زده شدم نمیدونستم چی باید بگم اخرم نفهمیدم چجوری شد عکس العملم فکر کنم یه لبخند نصفه مثل تمام وقتایی که خجالت میکشم.مثل تمام وقتایی که نمیدونم چه عکس العملی درسته. با بچه ها اومدیم بیرون هممون با هم همین نظرو داشتیم که چقدر خوب بودو اصلا شبیه چیزی که بقیه میگفتن نبود. اصلا چرا دارم مرور میکنم؟ اونم الان اینا برای بعد دانشگاست شاید باید بنویسم که مطمئن شم یه جا ثبت شده هست که من چی بودم. دیشب عکسامو مرور میکردم عکسای اون موقعمو حتی تو عکسام یجور دیگم  اصلا معلومه دلم میخواست همشونو پاک کنم .اما به خودم گفتم باید باشن باید یادت بیارن این که چی شد و کی باعث شد. به این فکر میکنم دو سال دیگه کجام دوسال دیگه،ده سال دیگه اگه زنده باشم قراره چی بشه . من قراره چی بشم .ایا بهتر از الانمم یا قراره دوباره به قبل برگردم این میترسونتم.ادم قبلیو قبول کردم یه بخشی از زندگیه منه همه دارن همه میگذرونن از دوره ای به دوره ی دیگه اما این که به اون موقع برگردم متنفر میشم ازش.فکر کردن به آینده میگن احمقانست اما ادم باید بدونه چی میخواد که برا رسیدن بهش قدم برداره دیگه . مثلا یسریا میخوان پول درارن، یسریا ادامه تحصیل بدن مدام ،از این دوره به اون دوره براشون جذابه، یسریا ازدواج کنن فقط، یسریام اول ازدواج بعد همراهش درسو هزار تا از این راه هایی که جلوی پای همست .اما من چی میخوام ؟ میخوام چی بشم ؟ هیچ ایده ای واسه ایندم ندارم دیشب بود فکر کنم بچه ها میگفتن خرداد دفاع کنیم راحت شیم زود تر ظاهرا کلی کارو برنامه دارنو قراره تابستون شلوغی داشته باشن.من اما فقط درگیر اینم که اگه خرداد بخواد همه چی تموم بشه قطعا دیوونه میشم.اصلا تابستون باشه وسط بلاتکلیفی که خب همه چی تموم شد. حالا چیکار کنم.مطمئنم هستم تابستون هیچ اتفاق خاصی قرار نیست بیفته حداقل نه بیشتر از سالهای قبل .این روزا حتی به این که کلا ارشد بخونم یا نه هم فکر میکنم.امسالو که ثبت نام نکردم چون میدونم قبول نمیشم اصلا آمادگیشو ندارم.نمیدونم شاید درستش این باشه هی بدویی تا به یه جایی برسی از این مقطع بپری اون مقطع کم نیاری.اما من اینقدر باهوش نیستم! مگه جنگه مگه مسابقست که بدو بدو بری ارشد مگه آدم نباید برنامه ریزی کنه؟ البته خوب کسایی که برنامه ریزیشونو دارن ارشدشونم میخونن یروزی اینجوری بودم دوسال کنکور خوندم حالا الان خدارو شکر میکنم اومدم همینجا دوسال رتبم برای عکاسی تهرانو هنر خوب نشد اما الان .من واقعا نمیدونم.چرا احساس میکنم بقیه فرق دارن باهام شاید غبطه هم بخورم انگار فقط میخوان گذر کنن بگذرونن راحت بگذرونن حتی به کیفیتش کار ندارن اصلا  به روزاشون فکر نمیکنن به این که چجوری قراره به اون نقطه ی آینده برسن.کاش کش بیاد این ترم این کلاس دیگه کی بتونم لذت این کلاسو تجربه  کنم دیگه کجا درگیر بشمم و دیگه کی خوشحال بشم که ایجوری داره میگذره. احتمالا شهریور دفاع میکنم یعنی مجبورم اما حداقل به بهونه ی پایان نامه کم کم جدا میکنم خودمو.نمیدونم شاید دوسال دیگه این چیزا مسخره بشه شاید برام راه آینده باز بشه مثل تمام این سالایی که گذشت اینقدر اتفاقای خوب و بد پیش اومده که بدونم همه چی میگذره چه فراموش بشه و چه نشه.

خوابم نمیبره نه به اون پرخوابیا نه به این بیخوابیا

انگار همین دیروز بود اومدم دانشگاه.وانگار 4 سال از از کارگاه مستندم میگذره.جریان این زمان چیه؟




با من صنما، دل یک دله کن
گر سر ننهم ، آنگه گله کن
مجنون شده ام، از بهر خدا
زآن زلف خوشت، یک سلسله کن
آخر تو شبی ، رحمی نکنی
بر رنگُ و رُخُ ،همچون زر من
 رحمی نکند ، چشم خوش تو 
بر نوحه و این ، چشم تر من...



عکاسی آنالوگ
دلم حتی عکاسیه آنالوگو ظهورو چاپ میخواد.یه روز برا خودم وسایلشو میگیرم :)
  • مائده

نظرات  (۲)

فقط توی یه جامعه بی‌برنامه و ناامیدکننده است که آدماش دوست دارند وضعیت فعلیشون کش بیاد و به فکر تغییر و خدایی نکرده بهبود اوضاع نباشند.
عکس زیبایی بود. لذت بردم. با اجازه ذخیره‌اش کردم.
پاسخ:
فکر کنم مشکل فردیم باشه و فقط به جامعه مربوط نشه. :( 
خواهش میکنم خوشحالم خوشتون اومده.
:)
منم عکاسی دوس
پاسخ:
:)